کتاب فی الوقف

[ویکی نور] کتاب فی الوقف (للآخوند). کتاب فی الوقف تألیف محمد کاظم بن حسین مشهور به آخوند خراسانی از فقهای بزرگ شیعه در آغاز قرن چهاردهم هجری قمری و از علمای بزرگ حوزه علمیه نجف اشرف. و متوفای سال 1329 هجری قمری.
مؤلف در این کتاب در ابتداء به طرح معنای لغوی و اصطلاحی وقف می پردازد.
و نظرات منابع مهم فقهی را مطرح می کند مانند مبسوط، وسیله، سرائر، تذکره، النافع، اللمعة، شرایع، قواعد، تنقیح، ایضاح النافع، الکفایة و دیگر منابع فقهی شیعه و سپس به طرح بحث دقیق و عقلی در این باب می پردازد.
سپس با طرح نظرات مشهور و دیگر شخصیتهای فقهی و ادله آنها مانند علامه حلی، شهید اول و دوم، شیخ طوسی و بخصوص استاد بزرگوار خود شیخ انصاری و با توجه به آیات و روایات به طرح نظر خود می پردازد.
این کتاب منبعی خوب برای آشنایی با نظرات فقهی آخوند ملا محمد کاظم خراسانیدرباره مسائل وقف می باشد. این کتاب مانند دیگر آثار آن اندیشمند بزرگ از ارزش و اعتبار والایی برخوردار است.

💡 می‌توان بهره‌گیری از بی‌نهایت کوچک‌ها برای مطالعهٔ نرخ تغییرات را در ریاضیات هند از حدود سال ۵۰۰ میلادی مشاهده کرد. آریابهاتا که اخترشناس و ریاضی‌دان بود، از این مفهوم برای مطالعهٔ حرکت ماه استفاده کرد. باسکارای دوم توسعهٔ قابل توجهی در استفاده از بی‌نهایت کوچک‌ها برای محاسبهٔ نرخ تغییرات ایجاد کرد. می‌توان گفت که بسیاری از تعریف‌های کلیدی در حساب دیفرانسیل از جمله قضیهٔ رل، در کارهای او دیده می‌شود. شرف‌الدین طوسی، ریاضی‌دان ایرانی، نخستین کسی بود که مشتق چندجمله‌ای‌های درجه سه را کشف کرد. کتاب فی المعادلات او، مفاهیمی از جمله تابع مشتق و بیشینه و کمینهٔ منحنی را برای حل معادلات درجه سه که ممکن است جواب مثبت نداشته باشند، توسعه داد.

💡 طه حسین در سال ۱۹۲۶ در کتاب فی الشعر الجاهلی به‌طور تلویحی می‌گوید از قرآن به عنوان منبع تاریخی عینی نمی‌توان استناد کرد. طبیعتاً این گفته‌ها خشم دانشگاه الازهر را برانگیخت. برخی مدعی شدند که طه حسین به اسلام توهین کرده‌است.