چرب گو

کلمه «چرب‌گو» به معنای «چرب‌زبان» است و کنایه از کسی است که شیرین سخن و خوش‌قول باشد. این واژه در متون ادبی و لغت‌نامه‌های فارسی آمده و بار معنایی مثبت و منفی دارد، زیرا هم به فصاحت و لطافت سخن اشاره دارد و هم گاهی به چاپلوسی یا فریب‌دهندگی دلالت می‌کند. چرب‌گو فردی است که با زبان نرم و سخن دلنشین، دیگران را خوشحال می‌کند یا نظر آن‌ها را جلب می‌نماید و در روابط اجتماعی و مذاکره‌ها تأثیرگذار است. شاعران و نویسندگان، از این صفت برای توصیف فصیح‌گویان و کسانی که سخن شیرین دارند، استفاده کرده‌اند. به طور خلاصه، «چرب‌گو» یعنی کسی که چرب سخن می‌گوید، خوش‌قول است و توانایی تأثیرگذاری و جلب رضایت دیگران با کلام خود را دارد.