پیر و پکر

پیر و پکر. [ رُ پ َ ک َ ] ( ص مرکب، از اتباع ) رجوع به هر یک از دو کلمه در ردیف خود شود.

💡 هر تنی را چو خانه ‌ ای میدان از زن و مرد و طفل و پیر و جوان

💡 جوانی جان من پند غلام پیر خود بشنو مکن کاری که از دستت دل پیر و جوان لرزد

💡 پیر و جوان عاشق جمال تو هستند عشق، تخصّص به شیخ و شاب ندارد

💡 همه اندر طریقت پیر و استاد و ز آنها ابتدا شد رسم ارشاد

💡 منم که عشق بتانم نموده پیر و کهن ندانم اینکه چه افتاده عشق را با من

💡 عدلش سبب ایمنی خُرد و بزرگ است جودش سبب زندگی پیر و جوان است