پویه دوان

پویه دوان. [ ی َ / ی ِ دَ ] ( نف مرکب ) صفت بیان حالت، پویه دونده: فرره؛ بسیار گریزنده و پویه دوان. ( منتهی الارب ). رجوع به پویه شود.

پویه دونده فرره

💡 اسب تو باد بزان بود که به پویه بر زبر کوه همچو دشت دوان است