پر خدو

پرخدو. [ پ ُ خ َ ] ( ص مرکب ) پر آب دهان.

( صفت ) پر آب دهان.

💡 خدو... وایه و... ایر چو سنگ و جامه خواب شداست ساخته باقی بر او چه پیوندم

💡 از قد و خدو خط تازه جوانان بینی بر زمین غرقه بخون سرو و گل و ریحان را

💡 شبی و روزی در سرو و مه نگه کردم ز قد و خدوی آمد بپیش دیده خیال

💡 گر بعالم در بود شیروی نبود جز که حزم دشمن خدو خزان افهورای شهریار

💡 بلکه خدو قد آن زیبا صنم را بنده ام ماه تابان بر فلک سرو خرامان در چمن