پر افاده

پرافاده. [ پ ُ اِ دَ / دِ ] ( ص مرکب ) در تداول عوام، بسیار کِبر. متکبر. مُعجب.

( صفت ) پر ادعا.

💡 از آنجا كه به آخرت نمى توان رسيد مگر از راه دنيا، لذا به هر انسانى كه اين راه راطى كند نمى شود گفت دنيا طلب مگر آنكه از آخرت اعراض نموده و به كلى آن رافراموش كند و در نتيجه اراده و حواسش خالص براى دنيا شود، همچنانكه كلمه (كان )در جمله (من كان يريد) كه استمرار را افاده مى كند نيز اين معنا را مى رساند.

💡 باز مويد اين معنا جمله (من رحمتى ) است، چونانت قال از مثل (اولئك يئسوا من رحمه الله )، و يا (من رحمته )، با اينكه مقتضاى سياقهمين بود، به مثل (اولئك يئسوا من رحمتى ) تصديق و اعتراف را در ضمن دادناصل خبر افاده مى كند، و صريحا اهل عذاب را كه قبلا مجمل بيان كرده بود، تعيين مى نمايد. مويد ديگرش تكرار كلمه (اولئك ) و نيز خود سياق است.

💡 سوم اينكه در سابق گفتيم آيه شريفه تنها در مقام بيان عملى است كه خدا در موقع هدايتو اضلال در قلب انجام مى دهد و اما اينكه آيا تمامى هدايتها و ضلالتها تنها از ناحيه خدااست، آيه از آن اجنبى است، گو اينكه هدايت و ضلالت از ناحيه خدا است و ليكن غرض ازآيه مورد بحث، افاده آن نيست.

💡 و خلاصه مى گويد: تو نمى توانى آنچه را كه در طريق تعليم از من مى بينىتحمل كنى و دليل بر اين تاكيد چند چيز است،اول كلمه (ان ). دوم آوردن كلمه صبر است به صورت نكره در سياق نفى، چون نكرهدر سياق نفى، افاده عموميت مى كند. سوم اينكه گفت: تو استطاعت و توانايى صبر راندارى و نفرمود (نسبت به آنچه كه تو را تعليم دهم صبر ندارى ).

💡 ليكن اين معناى بعيدى است، و اينكه گفت كلام دلالت بر (من ) داشت، و لذا حذف شد،به هيچ وجه قابل قبول نيست، و به فرض ‍ هم كه مقصود افاده اين معنا بوده باشد،كافى بود خطاب را متوجه انسان كند، و به حكم تغليب جن و ملك را هم اراده نموده وبفرمايد (و ما انتم بمعجزين فى الارض و لا فى السماء - شما نمى توانيد خدا راعاجز كنيد، نه در زمين و نه در آسمان ).