پا برکاب
لغت نامه دهخدا
پابرکاب. [ ب ِ رِ ] ( ص مرکب ) مستعد رفتن. ( غیاث اللغات ).
فرهنگ فارسی
( صفت ) کسی که برای رفتن آماده است حاضر و آماده مهیا.
جمله سازی با پا برکاب
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 زر چنان باید کز تو ببرم صرف کنم بکلاه و بکمر یا برکاب و بام
💡 بروز کینه چو پای تو در شود برکاب رکاب وزین بداندیش بند گردد و چاه
💡 اولین بنده که گیرد ز عنان تو قضاست دومین بنده که پوید برکاب تو، قدر
💡 عنان ز طاعت حق تافتیم و بر باطل بر اسب معصیت آورده پای را برکاب
💡 سوار عشقم و از باده ام رکاب تهیست غلام میکده می بر سوار ده برکاب
💡 شهسوارا برکاب تو سر بوسه که داشت که سر خلق همی سود بفتراک تورا
💡 در دوران قدیم، خدمتکاران و ملازمان با وظیفهشناسی بسیار، در تمام طول سفر با پا برکاب ارباب خود حرکت میکردند تا نیازهای او را برآورده کنند.
💡 داستانهای تاریخی نشان میدهند که بسیاری از افراد برای رسیدن به مقامهای بالا، سعی میکردند در پا برکاب پادشاهان و بزرگان کشور حضور داشته باشند.
💡 او که در جوانی در پا برکاب یک خانواده اشرافی کار میکرد، تجربیات بسیار زیادی از آداب و رسوم معاشرت با طبقه مرفه کسب کرده بود.