پا برکاب

پابرکاب. [ ب ِ رِ ] ( ص مرکب ) مستعد رفتن. ( غیاث اللغات ).

( صفت ) کسی که برای رفتن آماده است حاضر و آماده مهیا.

💡 زر چنان باید کز تو ببرم صرف کنم بکلاه و بکمر یا برکاب و بام

💡 بروز کینه چو پای تو در شود برکاب رکاب وزین بداندیش بند گردد و چاه

💡 اولین بنده که گیرد ز عنان تو قضاست دومین بنده که پوید برکاب تو، قدر

💡 عنان ز طاعت حق تافتیم و بر باطل بر اسب معصیت آورده پای را برکاب

💡 سوار عشقم و از باده ام رکاب تهیست غلام میکده می بر سوار ده برکاب

💡 شهسوارا برکاب تو سر بوسه که داشت که سر خلق همی سود بفتراک تورا