واجب الوجود لذات

واجب الوجود لذاته. [ ج ِ بُل ْ وُ دِ ل ِت ِه ْ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) آنکه ذاتاً واجب باشد. برخی از متکلمان متأخر مانند امام حمیدالدین الضریری و پیروان وی تصریح دارند به این که واجب الوجود لذاته تنها خدای تعالی و صفات اوست یعنی صفات او واجب است. واجب یعنی آنچه نیازی به غیر ندارد ولی این قول با استدلال آنان درباره اینکه هر چه قدیم است اگر واجب لذاته نباشد عدمش فی نفسه جائز است در وجود خود محتاج به مخصصی است و در نتیجه محدث خواهد شد مغایرت دارد. ( از کشاف اصطلاحات الفنون 1444 ). و رجوع به واجب بالذات و واجب لذاته و واجب الوجود بالذات شود.

💡 برهان وجوب و امكان در اصطلاح فلاسفه به همين معناست ممكنات كه بر تمام مخلوقاتصدق دارد فقير و نيازمندان درگاه واجب الوجود و يا غنى مطلق هستند.

💡 برهان (منطق)‌های بسیاری برای اثبات وجود واجب الوجود مطرح شده‌اند. البته باید توجه کرد که برهان‌هایی که برای اثبات وجود خدا اقامه شده‌اند اعم از برهان‌های اثبات وجود واجب الوجود بوده و سه دسته کلی هستند که برهان مورد بحث، مثالی از یکی از این دسته‌ها است.

💡 بـنابراين راهى جز قبول احتمال پنجم يعنى خالقيت واجب الوجود باقى نمى ماند (باز همدقت كنيد).

💡 چنين پيداست كه عيسى در رابطه با ذات واجب الوجود هرگز بحث مستقلى نكرده است. زيراوجود بارى تعالى براى او پيروانش از آفتاب روشن تر بود.

💡 4 - دليل ديگر: اگر واجب الوجود متعدد باشد، امتياز هر كدام از ديگرى به نفس وجهمشترك و به لازم آن نمى تواند باشد، و اين روشن است، و به عارض غريب هم نمىتواند باشد، زيرا (فرض اين است كه ) فراسوى آنها مخصصى وجود ندارد. و اگريكى از آن دو خودش يا ديگرى را تخصيص ‍ زند، بنابراين مى بايد هر دوقبل از تخصص، داراى وجودى منحاز و متعين بدون داشتن مخصص باشند، و اينمحال است. پس خداوند را همتايى نيست.

💡 به وجود خداى تعالى و به محال بودن درك حقيقت ذات او، و به اينكه پديد آورنده عالم،ذاتى است واجب الوجود و احدى در وجوب وجود، شريك او نيستقائل هستند و آلهه اى را كه خيال كرده است هر يك مدبر يك ناحيه از عالمند همه را مخلوقخدا مى دانند - كه بيانش گذشت - بنابراين، گفتار مذكور در تقرير آيه، گفتارىاست كه هيچ ربطى به مقام احتجاج و مخاصمه عليه وثنى ها ندارد.