می الود

💡 نیک بخت آنکه کند مست و خرابش گه هوش از لب لعل می آلود تو بویی که زند

💡 حافظ به خود نپوشید این خرقهٔ می آلود ای شیخ پاک دامن معذور دار ما را

💡 از خرقه می آلود غم نیست در خرابات گر در طریق رندی پاکست اعتقادت

💡 در قتل من لبان می آلود خویش را زین بیش در شکنجه دندان روا مدار

💡 دوش آن لعل می آلود مرا سرخوش داشت شیخ پنداشت که مستیم زماء العنبست

💡 عیبم بپوش زنهار ای خرقهٔ می آلود کاین پیرِ پاک دامن بهر زیارت آمد