مهر علی تبریزی

مهرعلی تبریزی. [ م ِ ع َ ی ِ ت َ ] ( اِخ ) ( ملا... ) از شعرا و ادبای متأخر ایران در تبریز بود و زندگانی آزادانه و وارسته ای داشت. ملامهرعلی در اوایل سلطنت قاجاریه در تبریز زندگانی مینمود. تولد او در خوی بود، سپس به تبریز آمده و در این شهر شهرت پیدا کرد. سال ولادت او باید در حدود 1182 هَ. ق. باشد. او در اشعار فارسی و ترکی خود فدوی تخلص می کرد. ملامهرعلی زندگانی فقیرانه ای داشت و از حیث لباس و خوراک مراعات ظاهر و آداب روحانیت را نمیکرده و طبعاً مردی تندخوو تیززبان بوده است. در اواخر عمر موفق به تأهل و تشکیل خانواده می شود و اولادی از وی به جای میماند و سرانجام به سال 1262 هَ. ق. در تبریز فوت می کند و از وی فرزندی به نام فضلعلی باقی میماند. ( از مجله دانشکده ادبیات تبریز مقاله حسن قاضی طباطبائی از مجمعالفصحاء و کتاب زنبیل فرهادمیرزا معتمدالدوله ).

از شعرا و ادبای متاخر ایران در تبریز بود و زندگانی آزادانه و وارسته ای داشت.

[ویکی شیعه] ملامهرعلی تبریزی خویی (۱۲۶۲ ۱۱۸۲ق)، شاعر قرن سیزدهم است که به سه زبان ترکی، فارسی و عربی شعر می سرود و تخلص او در فارسی و ترکی «فدوی» بود. عمده شهرت وی به سبب قصیده مدحیه یا غدیریه اوست. او همچنین قصیده ای در مدح پیامبر اکرم(ص) دارد. شعرهای عربی و فارسی او غالبا ضعیف و اشعار ترکی او دارای مضامین زیبا، عاشقانه و حکمی است.
سال تولد او به درستی معلوم نیست ولی از تصریح فرهاد میرزا به اینکه در ۱۲۶۲ق به سن هشتادسالگی از دنیا رفته، پیداست که سال تولد او حدود ۱۱۸۲ق بوده است. در زادگاه او نیز به سبب اشتهارش به زنوزی و خویی اختلاف وجود دارد.
ملامهرعلی تحصیلات ابتدایی را در خوی به انجام رسانید، سپس برای ادامه تحصیل به عراق، خراسان و اصفهان سفر کرد و بسیاری از علوم را فراگرفت. او به نجوم علاقه ای وافر داشت و خطاطی هم می کرد. در اواخر عمر به تبریز رفت و بدین سبب به ادیب تبریزی نیز شهرت یافت. وی مدتی نیز در مرند ساکن بود و تأسیس مدرسه ای را در آن شهر به او نسبت می دهند.

💡 کجا ز ظلمت حیرت رهد کسی که نکرد چراغ مهر علی را به بزم جان روشن

💡 نغمه ی مهر علی از دل پر درد شنو کاین نه صوتیست که در زمزمه ی چنگ و دفست

💡 آشفته و مهر علی از حاصل اعمال در مزرعه دک بجز این تخم نکشت است

💡 سده دارای مکان‌های تاریخی از قبیل «تل مهر علی فارسی» و «تل نقاره خانه» با قدمتی بیش از ۷ هزار سال است.

💡 جامهای عاریت آشفته افکندم بزیر تا که بر تن کسوت مهر علی را دوختم

💡 دست ما و دامن مهر علی آن بحر جود کامده کشتی نه افلاک در بحرش حباب