مشروعیت جشن

[ویکی فقه] به غیر از دو عید فطر و قربان و با قدری تسامح، جمعه (و نیز بنا بر منابع شیعی: عید غدیر)، هیچ عید یا مراسم جشنی از مبنای صریحی از مشروعیت در قرآن و سنت نبوی برخوردار نیست؛ و لذا مشروعیت جشن های دیگر، مورد اختلاف طوایف مختلف مسلمان واقع شده است.
چون به غیر از دو عید فطر و قربان و با قدری تسامح، جمعه (و نیز بنا بر منابع شیعی: عید غدیر)، هیچ عید یا مراسم جشنی دیگری از مبنای صریحی از مشروعیت در قرآن و سنّت نبوی برخوردار نیست، برگزاری اعیاد دیگر هم چون موالید پیامبر، امامان و بزرگان دین و جشن های ملی و بومی در سرزمین های اسلامی همواره از جانب برخی سنّت گرایان مسلمان به عنوان الحاقات و اضافات ناروا در دین، مورد انتقاد و انکار بوده است.
← استدلال ها
در برابر این گروه، موافقان و مُجوِزان اقامه اعیاد و موالید و بزرگداشت های جشنی به موارد متعدد دیگری در سنّت اسلامی استناد کرده اند.
← مستندات
صرف نظر از بحث در باره این مسئله که آیا اعیاد و جشن های اسلامی اضافه شده بر عیدین به درستی مصداق بدعت به شمار می آیند یا نه، بسیاری از علمای مسلمان، علی رغم آن که تنها عیدین را مأثور و اصیل دانسته اند، با برگزاری جشن های دیگر به ویژه با توجه به کارکردهای دینی و آموزشی یا اخلاقی و اجتماعی آن ها (از جمله شکرگزاری و عبادت عمومی خداوند، تقویت و تحکیم مودت و محبت میان اعضای خانواده و جامعه مسلمانان، تکریم و مساعدت به فقرا و نیز یادآوری اموات ) مخالفتی نشان نداده و حتی اظهار امیدواری کرده اند که بنیان گذاران این اعیاد مستحدثه از آن رو که با اهداف مثبت به این عمل اقدام کرده اند، مأجور و مُثاب باشند. در واقع این علما، جشن های دیگر را یک بدعت حسنه دانسته یا لااقل بر این قول رفته اند که اگر در این جشن ها به اعمال صالح و محاسن توجه و از انحرافات و معایبِ اعمال پرهیز شود، برگزاری آن ها مباح خواهد بود (برای نمونه به این منابع رجوع کنید ) (برای اطلاع بیشتر و نقد اقوال در این زمینه به این منبع رجوع کنید ).

💡 اشپولر همچنین می‌گوید «آگاهی ملی ایرانی» در مرداویج موجب شده بود او به فکر فتح میان‌رودان و بازسازی دولت پارسی بیافتد و همین آگاهی شامل بیزاری از بردگان تُرک، که بخش قابل توجهی از سربازان و افسرانش را تشکیل می‌دادند، هم می‌شد. اصغر محمودآبادی، عضو هیئت علمی تاریخ دانشگاه اصفهان، از علاقهٔ فراوان مرداویج به فرهنگ ایرانی می‌گوید و این که او قصد ایجاد «رنسانس» و بازگشت به فرهنگ پیش از اسلام ایران را داشت. به گفتهٔ او، مرداویج به موسیقی، نشان‌ها، پوشش و جشن‌های ملی ایرانیان علاقه‌مند بود. ولی به نظر محسن رحمتی، دانشیار تاریخ دانشگاه لرستان، این احتمال هم وجود دارد که مرداویج با شرایطی که به وجود آمد، پس از آن که خلیفه حاضر نشد استیلای او بر متصرفات جدیدش را بپذیرد و آل بویه توانستند مناطقی از جمله فارس را از جانب خلیفه دریافت کنند، خود را احیا کنندهٔ شاهنشاهی ساسانیان دانسته باشد تا مشروعیت لازم را به دست آورد.