مزدی پز

«مزدی‌پز» ترکیبی فارسی است و به نانوایی یا فردی گفته می‌شود که نان را نه از آرد خود، بلکه از آرد یا خمیر مشتری می‌پزد و در برابر این کار، دستمزد دریافت می‌کند. در این شیوه، مواد اولیه متعلق به مشتری است و مزدی‌پز تنها مسئول پخت، آماده‌سازی و تحویل نان می‌باشد، نه فروش نان به صورت مستقل. «مزدی‌پز» معمولاً در روستاها یا محله‌هایی دیده می‌شد که مردم آرد خانگی خود را برای پخت نان به نانوا می‌سپردند. از نظر معنایی، این واژه بر «کارمزدی بودن» تأکید دارد، یعنی اجرت به سبب عمل پخت دریافت می‌شود، نه بابت کالا.  این اصطلاح نشان‌دهنده نوعی نظام معیشتی سنتی است که در آن همکاری میان مردم و پیشه‌وران بر پایه اعتماد شکل می‌گرفت.