مجه وا

مجه وا. [ م ُج ْ ج َ ] ( اِ مرکب ) آشی که با گیاه مجه سازند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به مجه و مچه وا شود.

آشی که با گیاه مجه سازند

💡 من ترازویی که می‌خواهم بده خویشتن را کر مکن هر سو مجه

💡 مجه کردم به گرد دیده پرچین که خونابهٔ خیالت در نشو یار

💡 بنگر به چشم بسته به پل بر همی روی بسیار بر مجه به مثال گوزن و گور

💡 مجه تو سو به سو ای شاخ از این باد نمی‌دانی کز این باد است یاری

💡 ما سوخته گانیم و تغافل نه ثوابست چون برق خدا را مجهان تند فرس را

💡 سست شد قوت تو سخت مجه کند شد باره تو تیز متاز