قشلاق زرگرها. [ ق ِ زَ گ َ ] ( اِخ ) دهی جزء بخش شهریار شهرستان تهران واقع در 16 هزارگزی باختر شهریار و 1هزارگزی راه ماشین رو فرعی علیشاه عوض به شهرآباد. این ده در جلگه واقع است و هوایی معتدل دارد. سکنه آن 194 تن است. آب آن از رودخانه دهک است. شغل اهالی زراعت است. راه مالرو دارد، و از طریق کهریزک میتوان ماشین برد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 1 ).
دهی جزئ بخش شهریار شهرستان تهران واقع در ۱۶ هزار گزی باختر شهریار و ۱ هزار گزی راه ماشین رو فرعی علیشاه عوض به شهر آباد. این ده در جلگه واقع و هوایی معتدل دارد.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 زبان زرگری تنها زبانی است که در روستای زرگر، ویژگی اصلی زبان هندو-آریایی خود را حفظ کردهاست. زبان این روستا نخستین بار توسط گرنوت ویندفور (۱۹۷۰) مورد مطالعه قرار گرفت. نتیجهٔ تحقیق او این بود که این زبان نوعی از زبان رومانی-اروپایی است و این زبان با گویش مردم درهٔ ماریزا در جنوب بلغارستان که توسط کولوکسی (۱۸۸۹) ثبت شده، شباهت زیادی دارد. ویندفور بیان میکند که ریشهٔ زبان زرگری در واقع به احتمال زیاد از روم باستان یا همان روملیا (Rumelia) است. مدتها پس از ویندفور، سه پژوهشگر ایرانی (تهرانیزاده قوچانی ۱۹۹۱؛ خادمالشریعه سامانی ۱۹۹۲؛ کلباسی ۱۹۹۳) در مورد مطالعهٔ این زبان تلاش کردند؛ اما هر سه در بیشتر موارد به نتیجهٔ مطلوب نرسیدند (باغبیدی ۲۰۰۳). البته این مطالعات نشان میدهد که زبان زرگری افزون بر روستاهای همجوار زرگر، باقرآباد ترک، زرگریهای ساکن آبیک، در قشلاق زرگرها در استان البرز، در شهریار و قوچان نیز تکلم میشود. (رجوع کنید به دجونیدی ۱۹۹۶)
