فدیه اسیر

[ویکی فقه] فدیه اسیر (قرآن). فدیه گرفتن از اسیران دشمن در برابر آزادی آنان جایز است: «فَشُدُّوا الوَثاقَ فَاِمّا مَنّا بَعدُ و اِمّا فِداءً».
هم چنین آیه ۶۹ سوره انفال استفاده از غنایم (جنگ بدر) را برای مسلمانان حلال شمرده است: «فَکُلوا مِمّا غَنِمتُم حَلـلاً طَیِّبـًا» که جمله «مِمّا غَنِمتُم» افزون بر اموال، فدیه ای که در برابر آزادی اسیران گرفته شده را نیز شامل است.
فدیه دادن بنی اسرائیل
یکی از مواردی که در آن به آن اشاره شده است فدیه دادن بنی اسرائیل جهت آزادسازی اسیران خود می باشد، آنجا که می فرماید: و اذ اخذنا میثاق بنی اسرائیل• ثم انتم هـؤلاء تقتلون انفسکم... وان یاتوکم اسـری تفـدوهم...
اسیرگیری پیش از سرکوبی کامل دشمن
یکی دیگر از مواردی که در قرآن به آن اشاره شده است؛ تصمیم برخی از مسلمانان به اسیرگیری در جنگ پیش از سرکوبی کامل دشمن برای دستیابی به فدیه می باشد آنجا که می فرماید: ما کان لنبی ان یکون له اسری حتی یثخن فی الارض تریدون عرض الدنیا...(هیچ پیامبری را سزاوار نیست که برای اخذ سربها از دشمنان اسیرانی بگیرد تا در زمین به طور کامل از آنان کشتار کند شما متاع دنیا را می خواهید و خدا آخرت را می خواهد و خدا شکست ناپذیر حکیم است). و همچنین در قرآن به لزوم پرهیز از گرفتن اسیر پیش از سرکوب کامل دشمن برای دستیابی به فدیه و اهداف مادی تأکید شده است.
آزاد سازی با فدیه
...