لغت نامه دهخدا
غلغل کنان. [ غ ُ غ ُ ک ُ ] ( نف مرکب، ق مرکب ) شور و غوغاکنان. در حال آواز برآوردن و فریاد کردن. هیاهوکنان:
همیگفت غلغل کنان از فرح
فمن دق باب الکریم انفتح.سعدی ( بوستان ).
غلغل کنان
فرهنگ فارسی
در حال آواز بر آوردن شور و غوغا کنان.
جمله سازی با غلغل کنان
💡 نازکان سرخوش و برطرفِ چمن طوف کنان مرغکان مست و در افکنده به بستان غلغل
💡 بهر چمن که فغانی رسید ناله کنان ز بلبلان چمن شور و غلغلی برخاست