عقل گداز

عقل گداز. [ ع َ گ ُ ] ( نف مرکب ) عقل گدازنده. گدازنده خرد. عقل ربا:
به غمزه عقل گدازی،به چنگ چنگ نوازی
به وعده روبه بازی، به عشوه شیرشکاری.ابوالفرج رونی.

💡 چو عقل بر محک عشق کم عیار آمد درون بوته دردش پی گداز برید