عبدالکریم هندی

[ویکی فقه] عبدالکریم هندی، از علمای مجاهد هند در قرن چهاردهم هجری می باشد.
نوزدهم و بیستم میلادی بود که پس از درگذشت برادرش مولانا عبدالله، به ریاست سیاسی مذهبی مجاهدان (امیر المجاهدین) هندی ساکن سرحدات افغانستان رسید.مجاهدان، پیروان سید احمد بریلوی بودند که به همراه او برای ایجاد حکومت اسلامی در نواحی مسلمان نشین شمال غرب هند بدین منطقه آمده بودند. از آن زمان به بعد، سرحدات افغانستان، مرکز و مامن مجاهدین ضد انگلیسی هندی و افغانی گردید.
وفات
مولوی عبدالرکیم در ۱۹۱۵ درگذشت.

💡 بیشتر نویسندگانِ هندی — به‌جز عبدالکریم کشمیری — که دربارهٔ نادر نوشته‌اند توجه خود را به حملهٔ نادر به هند محدود می‌کنند. در پاورقی به تعدادی از این نویسندگان ارجاع داده خواهد شد، که علاوه بر این، در کتابشناسی ذکر خواهند شد.

💡 میرزا محمد رفیع فرزند عبدالکریم درمیانی متخلص به «لامع» از شاعران برجسته قُهستان است، که دیوان شعرش را «خزائن الاسرار» نام نهاده و به نام دیوان لامع شناخته می‌شود. لامع به سبک هندی و بیشتر در قالب غزل شعر سروده‌است.

💡 عبدالکریم از طریق ارتباط نزدیکش با پزشکِ هندی علوی خان — که در دهلی به خدمتِ نادر مشغول شده بود — آگاهی‌های بسیاری از وضعیتِ جسمی و روحیِ نادر به‌دست آورد و گفته‌هایش در این زمینه مورد توجه قرار گرفت..