ضد هیستامین

{antihistamine} [پزشکی] دارویی که بازدارندۀ برخی آثار هیستامین به ویژه نقش آلرژی زای آن باشد

ضدّ هیستامین (antihistamine)
هر نوع ترکیب مانع از ایجاد آثار هیستامین یا خنثی کنندۀ آن آثار. این ترکیبات ممکن است طبیعی یا مصنوعی باشند. داروهای ضدهیستامین نوع اِچ۱ برای مهار حساسیت ها و رفع علایمی مثل آبریزش بینی، خارش، تورم، یا آسم به کار می روند. داروهای ضدهیستامین گروه اِچ۲ ترشح اسید معده را کاهش می دهند و برای درمان زخم معده و دوازدهه کاربرد دارند. با این داروها غالباً نیازی به عمل جراحی برای درمان زخم معده و دوازدهه نیست.

💡 عوارض جانبی شایع عبارتند از سردرد، گلودرد، ناراحتی چشم، تغییر طعم. عوارض جانبی مهم‌تر ممکن است شامل خواب‌آلودگی باشد. مشخص نیست که آیا استفاده در دوران بارداری یا شیردهی ایمن است. این دارو یک آنتی هیستامین و تثبیت‌کننده ماست‌سل است.

💡 علاوه بر این، این داروها ممکن است اثرات قلبی-عروقی از خود نشان دهند، زیرا آن‌ها به‌طور کامل برای گیرنده‌های نیکوتین انتخابی نیستند و از این رو ممکن است بر گیرنده‌های موسکارینی تأثیر بگذارند. همچنین، مسدودکننده‌های عصبی-عضلانی ممکن است ترشح هیستامین را تسهیل کنند، که باعث افت فشار خون، گرگرفتگی و تاکی‌کاردی می‌شود.

💡 در مواردی که عامل بیماری‌زا ویروس باشد (مانند ویروس سرماخوردگی) درمان آنتی‌بیوتیکی کارایی ندارد و فقط علائم بیماری مانند سرفه، تب و خس‌خس سینه را می‌توان با داروهایی مانند آنتی هیستامین، گشادکننده برونش و استامینوفن درمان نمود. برونشیت حاد ویروسی حتی بدون درمان هم دوره‌ای کوتاهتر از یک هفته دارد.

💡 توبوکورارین، که در کورار گیاهی از آمریکای جنوبی یافت می‌شود، شروعی کند (بیش از ۵ دقیقه) و مدت اثر طولانی (۳۰ دقیقه) دارد. عوارض جانبی شامل افت فشار خون است که تا حدی با اثر افزایش ترشح هیستامین، رگ‌گشادگی، و همچنین اثر آن در مسدود کردن گانگلیون‌های خودمختار، توضیح داده می‌شود. این دارو از طریق ادرار دفع می‌شود.