صفت در فقه

[ویکی فقه] صفت عبارت است از خصوصیات و ویژگیهای چیزی که به آن، تشخّص و هویت می بخشد. از احکام مرتبط با آن در فقه در بابهای طهارت، جهاد، تجارت، قرض، صلح، شرکت، مضاربه، اجاره، سبق و رمایه و لقطه و نیز در اصول فقه، بحث مفاهیم سخن گفته اند.
کاربرد فقهی وصف عبارت اند:
← در طهارت
مفهوم وصف عبارت است از انتفای حکم از موصوف در صورت انتفای وصف به عنوان نمونه، در مثل «فی الغنم السائمة زکاة؛ در گوسفندی که از مراتع طبیعی می چرد، زکات واجب است» مفهوم آن این است که در گوسفند غیر سائمه (گوسنفدی که به او علف داده می شود) زکات نیست. در ثبوت مفهوم وصف اختلاف است. مشهور قائل به عدم ثبوت اند.

💡 صفات اگر در نقش انتسابی به کار روند قبل از اسم می‌آیند و اگر در نقش اسنادی به کار روند بعد از اسم می‌آیند، مگر آنکه چیزی جز آرایش جمله مشخص کند صفت در نقش اسنادی به کار رفته‌است.

💡 عمر عقيده داشت: بهترين صفت در ميان خوبيها آن است با سرعت و شتاب صورت بگيرد.

💡 سر در قدم یار عزیزت نکند جای تا خاک صفت در ره او خوار نگردی

💡 ۶۲- انواع صفت در دیوان حافظ، مجله هستی، پاییز و زمستان ۱۳۸۲.

💡 خواهی که شوی خازن اسرار امانت جبریل صفت در همه احوال امین باش

💡 به چنین رخ که تو داری چه کشی ناز سپیده که نگنجد به صفت در که چه محمودصفاتی