شیرازی محمدکاظم

[ویکی نور] آیت الله محمد کاظم شیرازی در سال 1292/1290ق، در شیراز زاده شد.(مشار، خان بابا، مؤلفین کتب چاپی، ج5 ص24) پدرش، حاج حیدر، از تجار شیراز بود و به تقوا و پرهیزگاری شهرت داشت.
وی دوران کودکی اش را در زادگاهش به فراگیری خواندن و نوشتن گذرانید. سپس در سال 1300ق همراه با پدر و مادرش به قصد زیارت عتبات عالیات، رهسپار نجف و کربلا شد و ادبیات عرب را در آنجا فرا گرفت.
پس از دو سال، پدر و مادرش به شیراز بازگشتند. او به تنهایی به تحصیل ادامه داد تا پس از چهار سال، به شیراز مهاجرت کرد. وی مطول و معالم را نزد سید محمدعلی کازرونی فرا گرفت.
در سال 1306ق، پس از دو سال اقامت در شیراز، رهسپار کربلا شد و در حدود چهار سال، شرح لمعه، قوانین، فصول و ریاض را به پایان رسانید، سپس در حدود سال 1310ق به سامرا رفت و مورد توجه فراوان میرزای شیرازی قرار گرفت.
میرزا سفارش او را به حضرات آیات: سید محمد فشارکی و میرزا محمدتقی شیرازی نمود. او در آن زمان، مورد نظر و محبت پدرانه میرزای شیرازی بود و در خانه او به سر می برد و همواره حاضر به خدمت بود.
وی نخست، رسائل و مکاسب را نزد علامه حسنعلی تهرانی به پایان برد و سپس در درس های مرحوم میرزا محمدتقی شیرازی و سید محمد فشارکی شرکت نمود. چندی هم در درس مجدد شیرازی حضور پیدا کرد.

💡 سال ۱۳۱۷ قمری یعنی در سن ۴۳ سالگی به نجف رفت و در مدرسه خلیلی از آخوند خراسانی، آخوند سید محمدکاظم یزدی، میرزا محمدتقی شیرازی و سایر علمای آن حوزه کسب علم کرد. بعد از تأسیس مدرسه سید یزدی به آنجا رفت و همان‌جا تا پایان عمر بود و تمام اوقات و عمرش را به تدریس و تعلیم طلاب گذراند. مرتضی در عرفان، اهل کشف‌وشهود بود و عده‌ای قائل به کرامات او هستند و در فلسفه از شارحان حکمت متعالیه و پیرو مکتب ملاصدرا بود.