کلمه «شعرسرای» به کسی گفته میشود که به سرودن و خلق شعر اشتغال دارد و مهارت در نثر و نظم ادبی دارد. شعرسرایان معمولاً با واژهها و اصطلاحات ادبی آشنا هستند و میتوانند احساسات، اندیشهها و مفاهیم را بهصورت شاعرانه بیان کنند. توانایی شعرسرایی علاوه بر مهارت در بیان، نیازمند ذوق هنری، تخیل و خلاقیت است تا کلمات به زیبایی کنار هم قرار گیرند. شعرسرایان معمولاً در قالبهای مختلف شعری، از قبیل غزل، قصیده، رباعی یا مثنوی فعالیت میکنند و سبک و لحن خاص خود را دارند. آثار آنها میتواند مضمون عاشقانه، اخلاقی، اجتماعی یا فلسفی داشته باشد و پیامهای عمیق را به مخاطب منتقل کند. به زبان ساده، شعرسرای کسی است که با شعر فکر و احساس خود را بیان میکند و با زبان و وزن و قافیه هنر آفرینی میکند. این واژه نشاندهنده توانایی فرد در خلق زیباییهای لفظی و انتقال معنا با روش هنری است.
شعر سرا ی
لغت نامه دهخدا
شعرسرای. [ ش ِ س َ / س ُ ] ( نف مرکب ) شاعر. شعرگو. گوینده. سراینده. شعرسرا. ( یادداشت مؤلف ):
وقت آن شد که به دشت آید طاوس و تذرو
تا شود بر سر شخ کبک دری شعرسرای.فرخی.همچون رده مور به دَرْشان شده از حرص
از تنگی دست این گُرُه شعرسرایان.سوزنی.
فرهنگ فارسی
( شعر سرا ی ) ( صفت ) شاعر گوینده چامه سرا.
جمله سازی با شعر سرا ی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 فاخته در بزم باغ گوئی خاقانی است در سر هر شاخسار شعر سرای آمده است