شربت حیوان

شربت حیوان. [ ش َب َ ت ِ ح َ ی َ / ح َی ْ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از آب حیات است. ( آنندراج ) ( بهار عجم ):
گر تو آیی بسرش شربت حیوان برکف
خضر را بر سر بیمار تو خواهم دیدن.علی خراسانی.

کنایه از آب حیات است

💡 چاشنی گیران از چشمهٔ حیوان گوئی شربت شاه سکندر سیر آمیخته‌اند

💡 شربت وصل تو گفتم روزی ما کی شود گفت آن دم کآب حیوان از سراب آید برون

💡 لب جان پرور او چشمه حیوان منست شربت آبی ز سر لطف مرا زان دهن آر

💡 جان دهد، جانا، دهانت هر که را شربت دهد اینچنین شربت نباشد، چشمه حیوان بود

💡 خضر را شربتی از چشمه ی حیوان که دهد مرغ را آگهی از لاله و نسرین که برد