سنگ درونی در زمینشناسی به نوعی از سنگهای آذرین گفته میشود که در اعماق پوسته زمین و در نتیجه سرد شدن آهسته و تدریجی ماگما شکل میگیرند. این فرآیند سرد شدن کند باعث میشود که بلورها فرصت کافی برای رشد داشته باشند و در نتیجه ساختاری درشتدانه و کاملاً بلوری در این سنگها ایجاد شود. به همین دلیل، سنگهای درونی معمولاً بافتی قابل مشاهده و دانههای معدنی مشخص دارند که آنها را از سنگهای بیرونی متمایز میکند. از نظر ترکیب کانیشناسی، این سنگها میتوانند شامل موادی مانند کوارتز، فلدسپات و سایر کانیهای سیلیکاتی باشند که در شرایط فشار و دمای بالا تشکیل شدهاند. یکی از شناختهشدهترین انواع سنگهای درونی، گرانیت است که به دلیل مقاومت بالا و زیبایی ظاهری، کاربرد گستردهای در ساختوساز و معماری دارد. نوع دیگر این سنگها گابرو است که معمولاً رنگ تیرهتر و چگالی بیشتری دارد و در بخشهای عمیقتر پوسته زمین تشکیل میشود. دیوریت نیز از دیگر نمونههای سنگ درونی است که ترکیبی میان گرانیت و گابرو محسوب میشود و ویژگیهای هر دو را تا حدی در خود دارد. این سنگها به دلیل تشکیل در عمق زمین، ساختاری بسیار متراکم و مقاوم دارند و در برابر فرسایش سطحی دیرتر تخریب میشوند. مطالعه سنگهای درونی به زمینشناسان کمک میکند تا به درک بهتری از فرآیندهای درونی زمین و نحوه تشکیل پوسته آن برسند. در مجموع، سنگ درونی به سنگهای آذرینی گفته میشود که در اعماق زمین تشکیل شده و دارای بافت بلوری درشت، استحکام بالا و منشأ ماگمایی هستند.
