سنت دینی بشارت

[ویکی فقه] یکی از سنتهای جاری خداوند فرستادن پیامبرانی است که وظیفه آن ها تنها بشارت و انذار است: «و ما نُرسِلُ المُرسَلینَ اِلاّ مُبَشِّرینَ و مُنذِرینَ».
همراهی همیشگی مژده و بیم که در قالب مفهوم قرآنی بشارت و انذار بیان شده از شیوه های تربیتی قرآن به شمار می رود، زیرا هیچ یک از این دو اصل به تنهایی برای تعادل و تکامل انسان کافی نیست.
مقصود اصلی
از مجموع ۱۷ موردی که تبشیر و انذار پیامبران در کنار هم ذکر شده، در ۱۳ مورد بشارت بر انذار مقدم گردیده است. برخی، از این تقدم چنین برداشت کرده اند که مقصود اصلی خدا، مژده دادن است،
← گوهر رسالت
آیه ۱۱۲ سوره توبه، نیز به صفات متعددی از مؤمنان اشاره کرده و به آنان مژده داده است.
← عظمتِ بشارت
...

💡 بر پایهٔ نسخه‌های موجود، ژان دو مناش نخستین بررسی از «سیاست‌های خارجی زردشتی ایرانی... در خارج از ایران» را ارائه کرد. در این پژوهش ادعا شده‌است مغ‌ها مرکزیت خود را از دست دادند و تحت تأثیر هلنیسم و مسیحیت قرار گرفتند. همچنین او عقیده دارد که اصرار کرتیر برای انجام خویدوده به دو دلیل بوده، یکی سنت دینی، و دیگری تفکیک نژادی. او همچنین دربارهٔ فهرست استان‌ها و سرزمین‌ها هم نظراتی داد.

💡 غیر از این یشت یک سروش یشتِ سرِ شب نیز موجود است که در یَسنا قرار دارد. این یشت را هر شب پیش از خوابیدن و در نخستین سه شبِ پس از درگذشت هر کس می‌خوانند و این را برای شفاعت درگذشته انجام می‌دهند چرا که سروش در سنت دینی یکی از سه ایزد داوری بر سر پل چینوَت می‌باشد.

💡 سنت‌گرایان دینی، که این نظریه را که اصول مدرنیته باید تأثیراتی بالای سنت دینی داشته باشد را رد می‌کنند، مفهوم لیبرالیزم دینی را به چالش می‌کشند. سکولاریست‌هایی که این نظریه که تطبیق تفکر عقلانی یا انتقادی مجالی به دین نمی‌گذارد را رد می‌کنند، به این ترتیب لیبرالیزم دینی را مورد مناقشه قرار می‌دهند.

💡 مید طی سه سال بعد یعنی تا سال ۱۸۸۶ کارهای گوناگونی از تدریس خصوصی گرفته تا نقشه‌برداری برای احداث راه‌آهن در مینه‌سوتا و کانادا را انجام داد. هنری کاستل دوست دوران تحصیل مید در کالج اوبرلین که به احتمال زیاد تأثیر بسیاری در بازاندیشی مید و در نهایت بریدن از سنت دینی اش داشته در ۱۸۸۷ برای گرفتن فوق لیسانس فلسفه به دانشگاه هاروارد راه یافت.