سنبل اباد

لغت نامه دهخدا

( سنبل آباد ) سنبل آباد. [ ] ( اِخ ) دهی است جزو دهستان رودبار بخش معلم کلایه شهرستان قزوین. دارای 322 تن سکنه است. آب آن از چشمه سار. محصول آنجا غلات، بنشن. شغل اهالی زراعت، گله داری و کرباس بافی. راه آن مالرو است. سکنه از طایفه سیاهکلی هستند. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 1 ).

فرهنگ فارسی

( سنبل آباد ) دهی است جزو دهستان رودبار بخش معلم کلایه شهرستان قزوین.

دانشنامه عمومی

سنبل آباد (سلطانیه). سنبل آباد ( سلطانیه )، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سلطانیه، استان زنجان و ایران است. این روستا در دهستان سنبل آباد قرار دارد و مرکز این دهستان است. ارتفاع این روستا از سطح دریا حدود ۱۷۹۶ متر است.
این روستا در دهستان سنبل آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷۲ نفر ( ۱۹۱خانوار ) بوده است.

جمله سازی با سنبل اباد

💡 تپه سنبل آباد مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان ابهر، بخش سلطانیه، دهستان سلطانیه، روستای سنبل آباد، ۷۴۲۰ متری جنوب شرق سه راه سلطانیه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ دی ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 تپه امامزاده دوسنگان مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان ابهر، بخش سلطانیه، دهستان سنبل آباد، روستای دوسنگان، ۸۵۰ متری جنوب شرق روستای دوسنگان واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۲۱۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

💡 بوئین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سلطانیه در استان زنجان ایران است. این روستا در دهستان سنبل آباد قرار دارد. ارتفاع این روستا از سطح دریا حدود ۱۹۸۱ متر است.

💡 سنبل‌آباد (سلطانیه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سلطانیه، استان زنجان و ایران است. این روستا در دهستان سنبل آباد قرار دارد و مرکز این دهستان است. ارتفاع این روستا از سطح دریا حدود ۱۷۹۶ متر است.

💡 خاک صنعتی سنبل آباد یک اندیس غیرفلزی است که در حوالی شهر قزوین استان قزوین قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، خاک صنعتی است.سنگ میزبان این اندیس توفها و سنگهای آذرآواری سازندکرج است و دیرینگی آن به دوران ائوسن می‌رسد.

💡 تپه کولوک لر مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان ابهر، بخش سلطانیه، دهستان سنبل آباد، ۱۹۶۰ متری جنوب شرق روستای بویین واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ دی ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.