سر بصحرا داده

سربصحراداده. [ س َ ب ِ ص َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) کنایه از دیوانه زیرا که در شهر آرام نگیرد. ( آنندراج ):
سربصحراداده چشم سیاه لیلی ام
چشم آهو حلقه زنجیر می باید مرا.صائب ( از آنندراج ).ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها
سربصحراداده چشم خوشت نخجیرها.صائب ( از مفرد و جمع محمد معین ).

کنایه از دیوانه زیرا که در شهر آرام نگیرد.

💡 بعدازان شد سر بصحرا در نهاد پای ناکامی بسودا در نهاد

💡 چون تو دل را سر بصحرا دادهٔ هم تو خود راهش نما دستم تو گیر

💡 شهر تنگ است برندان قدح نوش چسان سر بصحرا نگذارند به آوازه جل

💡 سیل اشک از دیده من سر بصحرا کرده است تاچها بر مردم صحرانشین خواهد گذشت

💡 بگسلی زنجیر عقل و اختیار سر بصحرا پس نهی دیوانه وار