[ویکی فقه] بدیهی است که این گونه نقل ها را ـ که درباره سخن گفتن امامان آمده ـ تنها زمانی می توان پذیرفت که مستند به منبع معتبری باشد؛ در حالی که چنین استنادی را در کتب معاصر نیافتیم.
۱. ↑ بیضون، لبیب وجیه، موسوعة کربلاء، ج ۱، ص۲۰۷، بیروت، مؤسسة الاعلمی، چاپ اول، ۱۴۲۷ق.۲. ↑ طبری آملی، محمد بن جریر، دلائل الامامة، ص۷۷، قم، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۳ق.
...
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 لب شیرینت ار شیرین بدیدی در سخن گفتن بر او شکرانه بودی گر بدادی ملک پرویزت
💡 اى فرزند! اگر سخن گفتن از نقره باشد، سزاوار است كه خاموشى از طلا باشد(167).
💡 خوشا به حال كسى كه كار، عمل، دوستى، خشم، گرفتن، واگذردن، سخن گفتن وخموشى اش را براى خدا خالص گرداند.
💡 کو مستمعی طالب؟ تا وقت سخن گفتن اندر سرا و سری زین مسئله اندازم
💡 حکیمی کسی را شنید که سخن می گفت و خطا می کرد. گفت: درباره ی سخن تو گفته اند که سکوت به از سخن گفتن.
💡 آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش وان شکر خنده شیرین تو از چشمه نوش
