زکات عین

[ویکی فقه] زکات عین همان زکاتی است که به عین مال تعلق می گیرد نه بر قیمتشان.
زکات متعلق به عین مال است.زکاتی که در نُه چیز واجب است بنابر قول مشهور به عین آنها تعلق می گیرد نه به قیمتشان؛ بر خلاف زکات تجارت که به قول مشهور مستحب است و به قیمت مال التجاره تعلق می گیرد نه به عین آن.
کاربرد زکات عین در فقه
از عنوان یاد شده در باب زکات سخن گفته اند.
احکام زکات عین
زکات عین و تجارت با یکدیگر جمع نمی شوند. بنابر این، چنانچه مال التجاره یکی از نصابهای زکات- مثلا چهل گوسفند- باشد و سال بر آن بگذرد، زکات تجارت- که مستحب است و به قیمت آن تعلق می گیرد- ساقط و تنها پرداخت زکات عین واجب است. بر این قول ادعای اجماع شده است. لیکن برخی گفته اند: بنابر قول به وجوب زکات در مال التجاره، این حکم مشکل است. از برخی نقل شده که زکات عین و تجارت با هم جمع می شوند؛ اولی به عنوان واجب و دومی به نیت استحباب پرداخت می گردد؛ لیکن گوینده چنین قولی ناشناخته است.

💡 پس مال کریمان مبذول باشد و خونشان هدر. نه به مال بخیلی کنند و نه بر خون خصومت؛ از آن‌چه ایشان را ملک نباشد. اما اگر کسی مر جهل را ارتکاب کند و گوید که: «چون مرا مال نیست از علم زکات مستغنی‌ام.» این محال باشد؛ از آن‌چه آموختن علم فرض عین است و استغنا نمودن از علم، کفر محض.

💡 چنان‌که واضح است پیغمبر دزدان در این ابیات، دزدهای اصلی را کسانی معرفی می‌کند که در صف اول نماز می‌ایستند و مدّ والضالین را از مخرج ادا می‌کنند و تحت‌الحنک‌ها (دنبالهٔ عمّامه‌ها) ی خویش را پهن و دراز می‌کنند و به خوردن نان جو، تظاهر می‌نمایند، امّا تمامی این قبیل اعمال آنها، پوششی برای دزدی‌ها و چپاول‌های بی رحمانه و بی شرمانهٔ آنهاست. آن‌ها که بر منبرها، گفتهٔ خویش را عین گفتهٔ پیغمبر معرفی می‌کنند و گرچه حتی از دزدی و غارت وجوه شرعی و خمس و زکات مردم إبایی ندارند، امّا با این وجود خود را از امّت محمد و از بهترین و خالصترین شیعیان علی معرفی می‌نمایند.