ذات ید

ذات ید. [ ت ُ ی َ ] ( ع اِ مرکب ) دارائی. مال. ذات ید فلان؛ مایملک او. قلت ذات یده؛ تنگ دست گردید.

دارائی. مال.

💡 بنابراين مقدمه شرطيه نخستين، صدقش واجب است. اما، مقدمه دوم آن ممتنع الصدق است. واين دو شرط در حق پروردگار، صادق اند. و چون، متكلمان حدوث عالم را ثابت كرده اند،روشن است كه پروردگار، ايجاد عالم را از ازل، اراده نكرده است و ايجاد، يا عدم ايجاد آن، درست بوده است. و انفكاك، غير ممكن نيست. اما، اين كه ذات وى لازمهكمال باشد، ممنوع است. اما كمال او چنان مخصوص است، كه قائم مقام غير شدنش ‍ ممنوعاست.

💡 به بيان ديگر: 1- كارهاى جزئى روزانه و شؤ ون و فيض هاى روزانهكل يوم هو فى شاءن حادث است و بااراده هاى جزئى زايد بر ذات خداوند حدوث مى يابد.امّا علمى كه نقشه اين اراده هاى جزئى را تنظيم مى كند ازلى است.

💡 و دوباره آن، حضرت امام صادق عليه السلام فرمود: آن جنتى است كه باغ و آب و استحرفها ندارد، اينها نيست، جنت است، جنت لقاء است، جنت ذات است.

💡 اتصاف خداى سبحان به اين دو گونه صفاتمتقابل، ذاتى نيست و چگونه ذاتى باشد با آنكه اين صفات با يكديگر تنافى دارند وحال آنكه خداى بزرگ احدى الذات و بسيط الحقيقه است (تركيب در ذات او راه ندارد و حقيقتذات وى بسيط است ). بلكه اتصاف ذاتى حضرتش تنها به صفات جماليه است.

💡 از ديگر عقايد رايج در ميان اهل حق، مساءله حلول است.حلول به معناى وارد شدن چيزى در غير خود است و در اصطلاح به معناىحلول ذات خدا در اشيا و افراداست. مساءله حلول مبناى اعتقادى به الوهيت امام على عليهالسلام و برخى از بزرگان اهل حق، به اين معنا كه خداوند در حضرت على عليه السلامو شاه خوشين و سلطان سحاك و ديگران حلول كرده است.