دوام ایجاب

💡 ویژگی اصلی اختلال موکنی، کندن مکرر موی خویشتن است (ملاک A). موکنی می‌تواند در هر ناحیهٔ بدن که مو رشد می‌کند روی دهد؛ رایج‌ترین نواحی کاسهٔ سر، ابروها، و پلک‌ها هستند، در حالی که نواحی کمتر متداول، زیر بغل، صورت، ناحیهٔ شرمگاهی، و اطراف مقعد است. نواحی موکنی ممکن است با گذشت زمان تغییر کنند. موکنی ممکن است به صورت دوره‌های کوتاه روی دهد که در طول روز یا در طول دوره‌های نه چندان مکرر، اما مداوم پراکنده شده باشند. به‌طوری‌که به مدت چند ساعت یا چندماه دوام داشته باشد. ملاک A ایجاب می‌کند که موکنی به بی‌مویی منجر شود، اما افراد مبتلا به این اختلال ممکن است به صورت کاملاً پخش شده موکنی کنند (یعنی، موهای تکی را از تمام نواحی بکنند) طوری‌که بی‌مویی به صورت آشکار قابل رؤیت نباشد. به گونه‌ای دیگر ممکن است افراد سعی کنند بی‌مویی خود را پنهان یا استتار کنند (مثلاً یا استفاده از لوازم آرایشی، روسری، یا کلاه‌گیس). افراد مبتلا به اختلال موکنی تلاش‌های مکرری برای کاهش دادن موکنی یا متوقف کردن آن انجام می‌دهند (ملاک B).