دهان الای
لغت نامه دهخدا
( دهان آلای ) دهان آلای. [ دَ ] ( نف مرکب ) دهان آلاینده. که دهن را آلوده سازد. ( یادداشت مؤلف ):
نیست بر من روزه در بیماری دل زان مرا
روزه باطل می کند اشک دهان آلای من.خاقانی.
فرهنگ فارسی
( دهان آلای ) دهان آلاینده.
جمله سازی با دهان الای
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 نیست بر من روزه در بیماری دل زان مرا روزه باطل می‌کند اشک دهان آلای من
