داوری گاه

داوری گاه. [ وَ ] ( اِ مرکب ) محکمه. داورگاه. داوری گه. داورگه. دارالعدالة. || مجازاً جنگ جای. آنجا که از مردان و از مردی آنان حکومت کنند:
سکندر در آن داوری گاه سخت
پی افشرد مانند بیخ درخت.نظامی.در آن داوری گاه چون تیغ تیز
که هم رست خیزست و هم رستخیز.نظامی.

دادگاه، عدالت خانه.

( اسم ) محکمه عدالت دادگاه.

💡 چو گاه نبردست و کین‌آوری به تدبیر رو کن پی داوری

💡 تا بود در کارگاه عالم کون و فساد چار ارکان را بهم گه صلح و گاهی داوری

💡 به گاه جوانی و کند آوری یکی بیهده ساختم داوری

💡 اگر گاه جوید گر انگشتری ازین بوم و بر بگسلد داوری