خلقت ادم

«خلقت آدم» به معنای آفریده شدن نخستین انسان، حضرت آدم علیه‌السلام، توسط خداوند است و در متون دینی و فقهی به آن اشاره شده است. طبق قرآن کریم، خداوند آدم علیه‌السلام را از خاک و با قدرت و اراده خود خلق کرد و سپس از او همسرش، حوا را آفرید. در این آفرینش، آدم نخستین انسان از جنس کنونی بشر است و از او نسل بشر به وجود آمد. آیات متعددی در قرآن به خلقت آدم اشاره دارند، از جمله آیه‌ای که به سجده‌ی فرشتگان و فرمان خداوند به شیطان درباره‌ی سجده بر آدم اشاره می‌کند: «قَالَ يَا إِبْلِيسُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ۖ أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِينَ» (آیه 75 سوره ص). همچنین قرآن می‌فرماید: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالًا كَثِيرًا وَنِسَاءً» (آیه 1 سوره نساء) که بیانگر آفریده شدن آدم و حوا و گسترش نسل انسان است. آفرینش آدم به صورت متناسب و معتدل بوده و خداوند پس از شکل‌دهی، روح خود را در او دمید: «فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ» (آیه 29 سوره حجر). این آفرینش نشان‌دهنده‌ی قدرت، حکمت و نظم خالق در آغاز بشر است. خلقت آدم موضوعی است که در علوم دینی، فقه و تفسیر قرآن مورد بحث و بررسی قرار گرفته و مایه عبرت و درس برای انسان‌هاست.