خشکی طبع

خشکی طبع. [ خ ُ ی ِ طَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) عدم اجابت. یبوست. باز گرفتن طبع. ( یادداشت بخط مؤلف ).

عدم اجابت باز گرفتن طبع

💡 خشکی به طبع خلق ز شعر ترم نماند فطرت هنوز از قلمم نال می‌کشد

💡 موج استغناست خشکی در قناعتگاه فقر بی‌نمی در طبع ما آبی‌ست از جوی‌گهر

💡 خشکی از طبع جهان آلودگی هم محوکرد لاف چشم تر توان زد دامنی گر تر شود

💡 ز خشکی داده‌ای یارب همیشه طبع من تری چون من گریان مضطر را فراوان نعمت طایی

💡 موج ‌گوهر با همه خشکی نشد محتاج آب طبع استغنا نظر ابرام نتوانست‌کرد