حسین فخ

حسین فخ. [ ح ُ س َ ن ِ ف َ ] ( اِخ ) ابن علی عابدبن حسن مثلث بن حسن مثنی بن حسن سبطبن علی بن ابی طالب. رجوع به صاحب فخ شود.

💡 من آن حسین مگر نیستم که روح الامین به دهر خدمت من بهر افتخار گرفت

💡 می کند اغیار منع گریه در یاد حسین غم دو چندان شد کنون بسیار می باید گریست

💡 در دل سنگ ز خونابه ی پنهان حسین اشک چون لعل بدخشان و عقیق یمنست

💡 دل خود کرد حسین از همه اغیار مصفا که در او جز تو کسی را نبود جای اقامت

💡 آواره عشقت بسی هستند در عالم ولی انصاف ده خود دیده ای هیچ از حسین آواره تر