حافظ سعد

حافظ سعد. [ ف ِ س َ ] ( اِخ ) ازجمله مریدان میر قاسم انوار است ولیکن چون بی باک و ناپاک بود میر او را از خانقاه بیرون کرد، و فرمود تا خاک ناپاک حجره او از خانقاه پاک کنند، و در این زمان حافظ سعد این غزل گفت:
مرا در عالم رندی به رسوائی علم کردی
دلم بردی و جانم را ندیم صد ندم کردی.
و حافظ سعد در آن زمان از درد حرمان و سوز هجران بمرد و جان از هجر نبرد و قبر او معلوم نیست. و این معما به اسم احمد میرک از اوست:
سر می ندارم مدار و می آر
بمان سعد و ابر سر کوی یار.( ترجمه مجالس النفائس ص 184 و 185 ).

از جمله مریدان میرقاسم انوار است ولی چون ناپاک بود او را از خانقاه بیرون کردند

💡 جهانی میستایندت به نام سعدی و حافظ قرین نیکنامی با چنین نام و نشانستی

💡 این بیت از دیوان حافظ است که در آن خواجه از اشعار سعدی تضمین کرده‌است

💡 آشفته ام و شیدا بی پرده و بی پروا نه سعدی و نه حافظ سلمان نیم و خواجو

💡 یک شعر عاقلی و دگر شعر عاشقی است سعدی یکی سخنور و حافظ قلندر است

💡 این ددان با سعدی و حافظ همیدون دشمنند کز چه رو معبود خلقند آن بتان آذری

💡 اگر شیراز باشد جایگاه سعدی و حافظ صفاهان هم خداوندان دانش را مکانستی