حاجی تو چرا

[ویکی نور] حاجی تو چرا؟. حاجی تو چرا؟، اثر جواد محدثی (متولد سراب، 1332ش) است که در آن، برخی از اسرار معنوی و اخلاقی و عرفانی حجّ و مسئولیت های حاجیان را به صورت نثر ادبی و در قالب «گفتم:... گفت:...» توضیح داده است.
کتاب حاضر، رساله مختصری است و از مقدمه گروه اخلاق و اسرار مرکز تحقیقات حج و مقدمه نویسنده و متن اصلی تشکیل شده است. روش نویسنده در این کتاب، نثر ادبی است.
برخی از نکات جالب و آموزنده این اثر عبارت است از:
1. نویسنده در مقدمه اش - که آن را در بهمن 1388 نوشته - یادآور شده است: «هریک از عبادت ها و سنت های دینی، پوستی دارد و مغزی، شکلی دارد و محتوایی. برخی تنها در ظاهر عبادات و اعمال و مناسک عبادی می مانند و به عمق و درون و اسرار آن نمی رسند. بعضی هم در سایه شناخت ژرف تر و آگاهی از اسرار و معارف و مفاهیم بلندی که در تکالیف دینی و آداب و سنن مذهبی نهفته است، بهره های بیشتری می برند و انجام این گونه عبادات، برایشان نردبانی برای عروج و گامی برای رشد و کمال می شود. خوشا به سعادتشان!... اثر حاضر نیز، هرچند مختصر و روان، در قالب گفتگو و ترسیم صحنه های روزمره که برای زائران در کاروان ها یا در طول این سفر و فضای مسجد الحرام و مسجد النبی و مواقف حج و عمره اتفاق می افتد، بیان شده است. باشد که گوشه ای از بایدهای این سفر زیارتی، بیش از گذشته مورد توجه قرار گیرد و مهمانان خدای کریم، با دستی پر از برکات از این سفر بازگردند»
2. برداشته ایم آنچه بگذاشتنی است... یک سو نشسته بودم، با کاغذ و دفتری در دست. گفت: نکند «گفتم، گفت» می نویسی؟ گفتم: بگذار این بار «گفت» از تو باشد و «گفتم» از من. گفت: اگر می نویسی، حرفی برای گفتن دارم. گفتم: بگو، که در انتظارم. گفت: بی تاب و بی قرارم، حوصله کاری ندارم. گفتم: مرد نباید که تنگ حوصله باشد. گفت: دوست نباید از دوست، در گله باشد. بگذریم. در زندگی رنج بسیار و تلخی بی شمار دیده ام. دنبال دلی هستم نسوز و نشکن. گفتم: دلا بسوز، که سوز تو کارها بکند...