جعفر حسینی خان احمدخانی

[ویکی فقه] جعفر حسینی خان احمدخانی، از ادباء و فضلای قرن دوازدهم هجری در اصفهان می باشد.
جعفر حسینی خان احمدخانی، از ادباء و فضلای قرن دوازدهم هجری است. در اصفهان ساکن بود و در علم و ادب بهره فراوان داشت. وی در سال ۱۱۶۰ق نسخه ای از «سواطع الالهام» فیض کاشانی را در تملک خود داشته و در سال ۱۱۶۳ق تقریظ فارسی بر آن نوشته و نیز بر آن کتاب حواشی ارزشمندی نوشته است که حاکی از احاطه او به فنون ادب و مراتب فضل و علم او است. خط او نیز زیبا بوده و نسخ و نستعلیق را خوش می نوشته است. گمان می رود او از خاندان کارکیاخان احمد از حکام گیلان در عصر صفویه باشد.
حسینی اشکوری، سیداحمد، تراجم الرّجال، ج۱، ص۱۱۹.
۱. ↑ حسینی اشکوری، سیداحمد، تراجم الرّجال، ج۱، ص۱۱۹.۲. ↑ آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الکواکب المنتشره، ص۱۳۳.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۳۳۷-۳۳۸.
...

💡 میرزا سید جعفر حسینی از سیاستمداران و دیپلمات‌های ایران در عصر قاجار است. پدرش «میرزا محمدتقی وزیر» اصلیتی فراهانی داشت و در تبریز زیر دست میرزا بزرگ قائم‌مقام کار می‌کرد. وی هرچند وزیر خارجه نشد، ولی در قراردادهای سرحدی و تعیین حدود و ثغور کشور مستقیماً با ترکان عثمانی سینه به سینه بود و از این روی می‌بایست لقبی در این حد داشته باشد.

💡 در سال ۱۲۹۰ه‍.ق محمدصادق تخت‌فولادی درگذشت و حسنعلی، سه سال دیگر نیز به ریاضت پرداخت، چنان‌که شب‌ها تا صبح بیدار می‌ماند و هر روز، روزه می‌گرفت. پس از آن، برای بهره بردن از سید جعفر حسینی قزوینی به شهرضا رفت.

💡 وی یادگیری سطح مقدماتی علوم اسلامی را نزد پدرش آغاز کرد و سپس راهی حوزه علمیه کوهستان شد و نزد علمایی چون.شیخ محمدکوهستانی، سمچولی،‌ سید جعفر حسینی برمایی و سید زکریا حسینی متکازینی به تحصیل علوم حوزوی پرداخت.

💡 عارف حسینی بود پس از دستگیری مفتی جعفر حسینی فعالیت خود را شدت بخشید. وی پس از انتخاب به رهبری، قلمرو فعالیت‌های انقلابی خود را گسترش داد. وی محو مفاسد اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی را در پاکستان در یک حرکت بنیادی در بافت کلی جامعه پاکستان می‌دانست و از این جهت انقلاب اسلامی را در پاکستان تنها راه حل آن به حساب می‌آورد شبیه انقلاب اسلامی ایران.