جان کردی کندن

جان کردی کندن. [ ن ِ ک ُ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) کنایه از سخت جان بودن. مقاومت کردن در حوادث.

💡 ترا زیبد که گفتی راز اسرار که جان کردی بروی دوست ایثار

💡 دلم ببردی و آنگاه قصد جان کردی مکن مکن که منت دوستدار دیرینم

💡 حیرتی دارم از آن صورت زیبا که تو راست که به یک جلوه مرا صورت بی جان کردی

💡 بدان فتراک‌گیسو نرم‌نرمک پای دل بستی وزان‌شمشیر ابرو اندک‌اندک قصد جان کردی

💡 فضولی نقد جان کردی نثار مژده وصلش چه خواهی کرد گر ناگاه آن سرو روان آید