تکیه در عثمانی

[ویکی فقه] تکیه، مکان گردآمدن صوفیان، مزار مشایخ صوفیه، اقامتگاه موقت صوفیان در سفر، مهمانپذیر رایگان در شهرهای زیارتی، و...می باشد.
نخستین بار در جهان اسلام، تکیه به معنای اقامتگاه صوفیان به کار رفته و با مکان های دیگری همچون رباط، زاویه، خانقاه، دُوَیره و لنگر مشابهت داشته است.
تکایای صوفیان
تکیه های صوفیان از حدود سده هشتم و بیش تر در قلمرو عثمانیان رایج شد و همانند نهادهای مشابه، شیوه زندگی در آن ها عابدانه، همراه با رهبانیت و اعتکاف بود.
ترادف واژه های تکیه و زاویه
در ایالات مرکزی عثمانی، یعنی آناطولی و روم ایلی، کاربرد واژه زاویه هم زمان با تکّه (تکیه) رایج بود چنان که برای نمونه عطائی در حدائق الحقائق فی تکملة الشقائق (سده دهم) از مسجد و خانقاهی به نام بازرگان تکیه سی و زاویه علی بابا در محله روم ایلی حصار، که دُورْمِش دده تکیه یا بکتاشی تکیه سی نیز خوانده شده، نام برده است.
معنای دیگر تکیه در عثمانی
...