💡 قبل از سال ۱۹۸۰ چندترکیب برای ذخیرهسازی هیدروژن شامل بوروهیدریدهای پیچیده، یا آلومینوهیدرید و املاح آمونیم (بنیان یک ظرفیتیNH4) دردست تحقیق و بررسی بود. این هیدریدها دارای بازده بالای هیدروژن تئوریک محدود حدود۵/۸ درصد ازلحاظ وزن هستند. از جملهٔ ترکیباتی که تنها شاملH,N،B (یونهای مثبت و منفی)، موارد نوعی شامل: بورانهای آمین، هیدرید بورون دارای آمونیاک، مرکبات بوران-هیدرازین و آمونیم اکتا هیدروبرات یا تترا هیدروبراتها هستند. از این میان، بورانهای آمین (و خصوصاً بوران آمونیا) بهطور جامع و به تفصیل به عنوان حاملان هیدروژن مورد تحقیق و پژوهش قرار گرفتهاست. در طول دهههای ۱۹۷۰ و۱۹۸۰، نیروی دریایی و ارتش ایالات متحده و تلاشهایی را با هدف ایجاد وتوسعهٔ ترکیبات تولید گاز دوتریم (ایزوتوپ هیدروژن که در رآکتورهای اتمی و غیره بکارمیرود)/هیدروژن به منظور کاربرد در لیزرهای شیمیایی HCI, HF/DF و لیزرهای دینامیک گازی صورت دادهاند. فرمالاسیونهای تولید گاز هیدروژنی سابق از بورانهای آمین و فرآمده (مادهای که از راه تغییرات شیمیایی از مادهٔ دیگری مشتق شدهاست)های آن بهره جستهاند. سوزشگری (گرم کردن ترکیب تا حد احتراق کامل یا دگرگونی شیمیایی) بوران (های) آمین، نیترید (ترکیبی از نیتروژن با عنصری مانندboron) بورن(BN) و گاز هیدروژن را تشکیل میدهد. علاوه بر بوران آمونیا(H3BNH3)، تولیدکنندههای دیگر گاز شامل دی بوران دی آمونیاک، H2B(NH3)2BH4 میشود.
💡 طول دورههای کارشناسی، ۷ نیمسال تحصیلی، به صورت پیوسته میباشد و طول دوره متناسب با برنامه تفصیلی تعیین میگردد. هر سال آموزشی، مرکب از ۲ نیمسال تحصیلی و یک نیمسال فشرده تابستانی است، که هر نیمسال تحصیلی شامل ۱۶ هفته آموزش نظری و عملی و نیمسال فشرده شامل ۶ هفته آموزشی میباشد. دانشجویان نیروی دریایی پس از طی ۷ نیمسال تحصیلی، به درجه ناوبان دومی نائل میشوند. به منظور تکمیل آموزشهای نظری و آزمایشگاهی و با توجه به حرفه آینده دانشجویان و آمادگیبدنی، فکری و روحی آنان جهت خدمت در نیروی دریایی ارتش ایران و سایر سازمانهای دریایی در ایران، سالیانه حدود ۸ هفته کارآموزی عملی در یگانهای شناور، مستقر در مناطق جنوب و آب های آزاد و کارخانجات نیروی دریایی ارتش، پیشبینی شدهاست.
