تجربه گرایی فرانسیس بیکن

[ویکی فقه] فرانسیس بیکن، فیلسوف و دانشمند قرن هفدهم آغازگر زمینه تجربه گرایی و منکر ماوراءالطبیعه در اروپا می باشد.
فرانسیس بیکن (francis bacon) فیلسوف و دانشمند قرن هفدهم آغازگر زمینه تجربه گرایی در اروپا می باشد. دیدگاه وی در تاریخ علم به سودگرایی معروف است. در نظر بیکن روش شناسی علمی بسیار حائز اهمیت است. او به کارگیری منطق سنتی را در کشف حقایق علمی بی فایده می دانست و فقط تجربه و آزمایش را در راه رسیدن به علم قبول داشت. روش شناسی علمی بیکن عبارت است از مشاهده و تجربه در امور طبیعت جهت جمع آوری داده ها و اطلاعات مورد نیاز برای شناخت واقعیت های جهان و تاکید بر استقراء که در آن مواد قوه تعقل به کار رود.
جداکننده علم از دین
بیکن یکی از مهم ترین اشخاصی است که اروپاییان را وارد تجدد علم و حکمت کرده است، هر چند که برخی از معاصران و دانشمندان قبل از او مانند گالیله، داوینچی و... نیز خدمات ارزنده ای را جهت پیشرفت علم اروپا ارائه داده اند ولی بیکن روش تازه ای را روشن نمود و قواعد و اصول آن را به دست داده است. اهل علم را از حوزه دیانت مسیح بیرون کرده و مستقل ساخت و گفته های پیشینیان را از حجیت انداخته است. اگر چه نسبت به ارسطو و افلاطون با وجود کمال اعجاب و اعترافی که به بلندی مقام ایشان دارد یک اندازه بی انصافی و زیاده روی کرده است، با این حال این زیاده روی را برای اصلاح افراطی آن روزها از پیروی قدما می کرده اند لازم می دانسته است.
ترغیب علما به اندیشیدن و تفکر
در هر حال طالبان علم را متوجه عیب ها و نقص های کارشان نموده و آنان را ترغیب نموده که جهت شناخت معارف و کسب علم از تاکید بی جا و افراط بر گفته ها و نوشته های دیگر علما پرهیز نمایند و با تکیه بر دیدگاه و جهان بینی خود در راه تاسیس علم و معرفت قدم بردارند.
بیکن از موسسان علوم جدید
...

💡 چارواکا (به سانسکریت: चार्वाक؛ Cārvāka)، همچنین به عنوان لوکایاتا (Lokāyata) شناخته می‌شود، یک مکتب باستانی ماتریالیسم هندی است. چارواکا ادراک مستقیم، تجربه گرایی و استنتاج مشروط را به عنوان منابع مناسب معرفت می‌داند، شک و تردید فلسفی را پذیرفته و تشریفات و فراطبیعت گرایی را رد می‌کند.این یک سیستم اعتقادی رایج در هند باستان بود.

💡 در حیطهٔ علم و دانش، وجود اجسام از ماهیت خودشان مشتق نمی‌شود و با خلقت و ارادهٔ خداوند تعیین می‌شود. تضاد موجود میان «بودن» و «ماهیت» نشانگر این است که دوگانگی جهان خلقت تنها از راه خدا حل شدنی است. تجربه گرایی وجود حقایق مفردی را تشخیص می‌دهد که قابل مشاهده علوم تجربی باشند و نه مشتق از دیگری.