بی سر و دلانه

بی سر و دلانه. [ س َ رُ دِ ن َ /ن ِ ] ( ق مرکب ) بطور بی پروایان. ( غیاث ) ( آنندراج ).

بی پروایان

💡 در چشم خانه بی سر زلف تو روز هجر نظّاره را زهر مژه زنجیر می‌کنم

💡 بی سر و پای از آنم که دلم گوی صفت در خم زلف چو چوگان تو سرگردان شد

💡 آشفته سخن چو زلف جانان خوشتر چون کار جهان بی سر و سامان خوش تر

💡 چند چون زلف خود ای شوخ پریشان باشی شعله جان من بی سر و سامان باشی

💡 بی سر و پای در میکده از پرتو جام بهتر از افسر جمشید کلاهی داریم