لغت نامه دهخدا
بلند شنیدن. [ ب ُ ل َ ش َ / ش ِ دَ ] ( مص مرکب ) به صدای رسا شنیدن. ( فرهنگ فارسی معین ). || کر شدن ای ناشنوا شدن. ( غیاث ). کم شنیدن، و این ظاهراً ترجمه هندی است. ( آنندراج ). سنگین شدن گوش. ( ناظم الاطباء ). بزحمت مطلبی را شنیدن. ( فرهنگ فارسی معین ):
ور به فغان برکشد آه بلند
گوش فلک نشوند الابلند.میرخسرو ( از آنندراج ).