بزبان داشتن

بزبان داشتن. [ ب ِ زَ ت َ ] ( مص مرکب ) ( از: ب + زبان + داشتن ) بزبان افکندن. || کنایه از فریب دادن بحرف و صوت ملایم. ( بهار عجم ):
زیر لب میدهدم وعده که کامت بدهم
غالب آنست که ما را بزبان میدارد.جمال الدین سلمان ( از بهار عجم ).بلبل گله میکرد ز گل دوش بصد رنگ
گل بود که هر دم بزبان دگرش داشت.ملا وحشی ( از بهار عجم ).بر سر هر مژه لخت دل و جانی دارد
هرکه را سحر نگاهش بزبانی دارد.محسن تأثیر ( از بهار عجم ).محو دلجوئی پروانه بود روی دلش
شمع دارد بزبان گرچه همه محفل را.صائب ( از بهار عجم ).

بزبان افکندن یا کنایه از فریب دادن بحرف و صوت میم.

💡 استاد امام رَحِمَهُ اللّهُ گوید که محبّت حالی شریف است چون حقّ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالی گواهی داده است بنده را بدان و خبر دادست از دوست داشتن او بنده را و حق تَعالی وتَقَدَّسَ صفت کنند بدانک بنده را دوست دارد و بنده را صفت کنند بدانک حق را دوست دارد و محبّت بزبان علماء ارادت بود و مراد قوم بمحبّت ارادت نیست زیرا که ارادت بقدیم تعلّق نگیرد الّا آنک حمل کنند بر ارادت تقرّب بدو جَلَّ جَلالُهُ و تعظیم او را و ما یاد کنیم از تحقیق این مسئله طرفی اِنْ شَاءَ اللّهُ تَعالی.

💡 مساءله 18 - لازم نيست نيت را بزبان جارى سازد و حتى اخطار بقلب (باينكه كلمهبه بكلمه نيت را از دل بگذراند) نيز لازم نيست بلكه تنها اين كافى است كه دردل بطور اجمال اراده وضوء گرفتن داشته باشد بطورى كه اگر كسى از او بپرسد چهمى كنى بگويد دارم وضوء مى گيرم و اين توجه اجمالى همانست كه داعيش مى نامند، بلهاگر با داشتن چنين نيتى و توجهى مشغول وضوء بشود و آنگاه بخاطر پيش آمدى بكلى ازآن غافل شود بحدى كه اگر از او سؤ ال شود چه مى كنى درپاسخ متحير بماند و نداندكه چه مى كند عمل او بدون نيت و باطل است.