العیاذ با

العیاذ با. [اَ ذُ بِل ْ لاه ] ( ع جمله اسمیه ) پناه بر خدا. نعوذ باﷲ. پناه میبرم بخدا: و العیاذ باﷲ مدت شش سال و نیم تا روزگار یزدجردبن شهریار آخر ملوک فرس برین جمله یاد کرده آمد. ( فارسنامه ابن البلخی ص 108 ). رجوع به عیاذ شود.

💡 دل ز من بردی و قصد جان کنی کی برم من جان ز دستت العیاذ

💡 کند شاد اگر سازدم العیاذ پشیمانیم بخش و غمناک کن

💡 بر صف دلها زد و تاراج کرد فتنهای چشم مستت العیاذ

💡 می‏رسد دجّال اعور الحذر نوبت دجّالیان شد العیاذ

💡 فیض از تو هم پناه آرد بتو گرنه پروای منست العیاذ