افسار سر خود

افسارسرخود. [ اَ س َ خوَدْ / خُدْ ] ( ص مرکب ) افسارگسیخته. بلامانع. آنکه اختیارش بدست خودش باشد. || نوعی از راندن اسب. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به افسار و فسار شود.

( ~. سَ رِ خُ ) (ص. ) کسی که فقط به رأی خود عمل می کند.

کسی که فقط به رأی خود عمل می‌کند.

💡 بنابر اين ذكر راءفت و رحمت خداوند به عنوان يك علت مربوط به گروه چهارم است كههنوز تمام پيوندهاى خود را از خدا نبريده اند و همه پلها را پشت سر خود ويران نساخته  اند.

💡 کوزه‌گران چو عاقبت از سر من سبو کنند بهر شراب عشق حق خود سر خود سبو کنم

💡 زاهدی دیدم خراب افتاده، گفتم: زاهدا سر مگردان از طریقت، سر خود را باز پوش

💡 گرفته‌ام سر خود را ز روی شوق بدست بدین ‌امید که بر پایت افکنم چون گو

💡 نیست پروای سر خود، باد دست عشق را خنده بر طوفان زند از کاسه وارون حباب

💡 از حضرت امام محمد باقر عليه السلام منقول است كه: دوست نمى دارم كه سر خود راگل مصر بشويم، از ترس آنكه مرا ذليل گرداند و غيرت مرا ببرد.