اطلاق مفرد بر تثنیه

[ویکی فقه] اطلاق مفرد بر تثنیه به ذکر صیغه مفرد و اراده تثنیه اطلاق می شود و از اقسام مجاز لغوی می باشد.
«اطلاق مفرد بر تثنیه» از اقسام مجاز لغوی، به معنای آوردن مفرد و اراده تثنیه است؛
مثال
۱. (والله ورسوله احق ان یرضوه ان کانوا مؤمنین)؛ "در صورتی که اگر مؤمن باشند(بدانند) سزاوارتر است که خدا و فرستاده او را خشنود سازند". در این آیه، ضمیر منفصل «ه» در «یرضوه» مفرد آمده است؛ در حالی که مراد، خداوند و پیامبر او (تثنیه) است؛ به دلیل تلازم میان رضای خدا و رضای رسول او.

💡 كلمه (ضد) به حسب لغت به معناى منافى اى است كه با هيچ چيز جمع نشود، و از اخفشهم نقل شده كه ضد، هم به واحد اطلاق مى شود و هم به جمع، مانند(رسول ) و (عدو). ولى بعضى از علماى لغت آن را رد كرده اند، و اطلاق ضد در آيهبر جمع آلهه را با اينكه كلمه ضد مفرد است، چنين توجيه كرده كه: چون آلهه همگىمتفقند در دشمنى با اين مشركين، و دشمنى با عبادتشان، پس در نتيجه حكم يك فرد واحدرا دارند، و به همين جهت صحيح است مفرد بر آنان اطلاق شود.