ابوعمرو اسحاق بن مرار شیبانی، از برجستهترین لغتشناسان و راویان اوایل دورهٔ عباسی بهشمار میرود. در منابع تاریخی، نام پدر وی عموماً مرار ثبت شده، اما این نام به صورتهای مختلفی همچون مراد، مرار و نزار نیز خوانده شده است. افزون بر نسبت مشهور شیبانی، به وی نسبت مراری نیز دادهاند. نکتهٔ حائز اهمیت آن است که ابوعمرو به گفتهای از طریق پیوند جوار یا ولا و به روایت جاحظ، بهدلیل تعلیم کودکان بنیشیبان، این نسبت را کسب کرده و اصالتاً از این قبیله نبوده است.
ازلحاظ پیشینهٔ قومی، برخی منابع ابوعمرو را دهقانزاده معرفی کرده و به وی لقب احمر نسبت دادهاند. از آنجا که این لقب معمولاً به عجمان و بهویژه ایرانیان اطلاق میشده، برخی پژوهشگران معاصر، او را ایرانیتبار دانستهاند. همچنین مادر وی نبطی بود و همین امر موجب آشنایی او با واژگان نبطی شد. لازم به ذکر است که نویسندگان عرب، ساکنان آرامی بینالنهرین را نبطی میخواندند که احتمالاً ارتباطی جز خویشاوندی دور با نبطیان پترا نداشتهاند.
دربارهٔ تاریخ دقیق تولد و وفات او اطلاع روشنی در دست نیست. سالهای مختلفی همچون ۲۰۵، ۲۰۶، ۲۱۰، ۲۱۳ و ۲۱۶ قمری به عنوان تاریخ درگذشت وی ذکر شدهاند، اما بیشتر منابع روایت ابنندیم (۲۰۶ قمری) را معتبر دانستهاند. بر پایهٔ گزارش یاقوت، ابوعمرو در دیدار با اسماعیل بن حماد حدود ۱۱۵ سال داشته که بر این اساس تولد او باید در حدود سال ۹۳ قمری باشد. همچنین اگر روایت شاگردش ابنسکیت را مبنی بر وفات وی در ۱۱۸ سالگی بپذیریم، سال درگذشت او ۲۱۰ قمری خواهد بود. آنچه مسلم است، ابوعمرو عمری طولانی داشته و سرانجام در بغداد درگذشته است.
